Poznań – miejski niecodziennik

Poznań może poszczycić się posiadaniem palmiarni umiejscowionej w parku Wilsona w centrum miasta. W tysiąc osiemset trzydziestym czwartym roku  w Poznaniu  powstało z inicjatywy Edwarda Raczyńskiego i Ludwiki Radziwiłł Towarzystwo  Upiększania Miasta i Okolicy, które założyło na terenie obecnego Parku Wilsona  szkółki miejskie. W tysiąc osiemset dziewięćdziesiątym ósmym roku Zarząd Ogrodów Miejskich przeniósł uprawy szkółkarskie na peryferie miasta. Podjęto również decyzję aby na ich miejscu powstał nowoczesny ogród botaniczny.  Projekt tego  obiektu stworzył znany i ceniony poznański architekt i ogrodnik, Henrich Kube.  Jego koncepcja połączenia  naturalistycznego stylu angielskiego i uporządkowanej, regularnej formy stylu francuskiego jest pielęgnowana do dziś i sprawia, że park ten jest atrakcyjny o każdej porze roku a co za tym idzie   chętnie odwiedzany jest przez poznaniaków przez  cały rok. Południowa „dzika” część parku  w sposób harmonijny i naturalny przechodzi w uporządkowaną część północną.  Pierwsze  obiekty szklarniowe powstały  w tysiąc dziewięćset czwartym  roku na północnym skraju ogrodu i od samego początku ich istnienia mogły się one poszczycić cennymi  i bogatymi kolekcjami roślin.  W tysiąc dziewięćset dziesiątym roku  rozbudowano szklarnie do pięciuset trzydziestu czterech metrów kwadratowych oraz oddano do użytku nowy murowany budynek. Inwestycja ta związana była z organizacją  w Poznaniu  Wystawy Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa. I tu na wspomnieć należy wspaniałe zbiory roślinne udostępnione przez rodzinę Potockich z majątku ziemskiego w Będlewie.

Po pierwszej  wojnie światowej w tysiąc dziewięćset osiemnastym roku  dzięki działaniom Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego rozpoczęto w Poznaniu budowę nowego ogrodu botanicznego, miał on spełniać nowoczesne wymogi edukacyjne. I tej inicjatywie trzynastego  września tysiąc dziewięćset dwudziestym piątym roku Prezydent  Rzeczpospolitej Polskiej Pan Stanisław Wojciechowski dokonał uroczystego jego otwarcia. Uchwałą Rady Miejskiej teren byłego  ogrodu został zamieniony na park miejski, który nazwano imieniem Wilsona (Thomas Woodrow Wilson urodzony tysiąc osiemset pięćdziesiąty szósty zmarł  tysiąc dziewięćset dwudziesty czwarty –  prezydent Stanów Zjednoczonych, jeden z współautorów warunków pokoju w Europie po zakończeniu pierwszej  wojny światowej, współtwórca  Ligi Narodów, laureat pokojowej nagrody Nobla. Postulował  niepodległość Polski  z zapewnionym dostępem do morza.).

W latach tysiąc dziewięćset dwudziestym ósmym do tysiąc dziewięćset dwudziestym dziewiątym  władze Poznania,  podjęły pracę  całkowitej przebudowy  i modernizacji obiektów szklarniowych, decyzja ta związana była ze zbliżającym się  terminem Powszechnej Wystawy Krajowej. Dzięki poniesionemu trudowi powstał unikalny w Polsce, jeden najnowocześniejszych w ówczesnej Europie obiekt  szklarniowy  o powierzchni ekspozycyjnej tysiąca sześciuset dziewięćdziesięciu czterech metrów kwadratowych, którego uroczyste otwarcie nastąpiło piętnastego maja tysiąc dziewięćset dwudziestego dziewiątego roku – w przeddzień inauguracji wystawy.

Mało znanym szczegółem z historii parku Wilsona jest fakt, iż fundatorem pomnika  patrona parku był sam Ignacy Jan Paderewski. Na odsłonięcie pomnika czwartego lipca tysiąc dziewięćset trzydziestego pierwszego roku przybył prezydent  Rzeczpospolitej Polski Ignacy Mościcki , natomiast samego odsłonięcia dokonała małżonka prezydenta Wilsona, która wraz ze swoją  siostrzenicą uświetniła uroczystość . Następną ciekawostką jest fakt, że  autorem pomnika  był amerykański rzeźbiarz Butzon Borglum. Być może samo nazwisko nie wiele mówiące większości  czytelników , ale jest to rzeźbiarz znany przede wszystkim jako twórca  olbrzymich, monumentalnych  rzeźb prezydentów  amerykańskich, wyrytych w górze  Rushmore w południowej  Dakocie.

Przyglądając się historii poznańskiej palmiarni i parku Wilsona należy docenić  wizjonerstwo ówczesnych władz Poznania ich wysiłek i zaangażowanie w tworzenie nowatorskiego projektu, wzbudzającego podziw w całej Europie. Na pamięć i szacunek  zasługują również wszyscy darczyńcy, dzięki którym ekspozycje Palmiarni od samego początku jej istnienia były wspaniałymi kolekcjami  i okazami fauny całego świata. Pamiętajmy, że ich trud przybliżył Poznań wielu ludziom.